Zrobiliśmy nietypowe ćwiczenie. Mieliśmy w osobności zapisać to, czego wstydzimy się na swój temat i to, czego nie chcemy, aby inni zobaczyli. Czyli te wszystkie rzeczy, które robimy, myślimy i czujemy, gdy ‚nikt nie patrzy’.

Chodzi o tę część nas samych, którą ukrywamy przed światem i innymi. Tę, której się wstydzimy i nikomu nie pokazujemy.

To nie wszystko. Następnie zapisaliśmy jeszcze, co inny mogliby pomyśleć, gdyby odkryli prawdę o nas, czyli poznali to wszystko, co przed światem ukrywamy.

I to dalej nie wszystko. Mieliśmy także dopisać jakiego obrazu za wszelką cenę chcemy uniknąć, czyli na jakiego człowieka pod żadnym pozorem nie chcemy wyjść w oczach innych.

To ćwiczenie nie jest wygodne, ponieważ wymaga przyjrzenia się i nazwania tego, od czego na co dzień odwracamy wzrok i udajemy, że tego nie ma (wypieranie).

Wykonanie go ma przeogromną wartość. A jeżeli dodatkowo oswoimy się z emocjami, które pojawią się podczas wykonywania go, to z tego ćwiczenia robi się trampolina, dzięki której można wykonać znaczny skok w rozwoju.

Chodzi oczywiście o uznanie, czyli akceptację tej ciemnej, wypartej części naszej osobowości. Gdy wpuszczamy tam światło (naszą uwagę), ciemność naturalnie się rozpuszcza, a my doświadczamy uwolnienia.

Jednak nie tylko to było celem ćwiczenia.

W pewnym momencie uczestnicy usłyszeli:

A teraz wyobraź sobie, że gdybyśmy poprosili każdą osobę o podzielenie się tym, co napisała, to mogłoby się okazać, że wszyscy napisali praktycznie to samo!

I to jest moment, który bardzo mocno otwiera oczy.

Uświadomienie sobie, że jedziemy wszyscy na tym samym wozie, choć każdy udaje, że jedzie innym.

Uświadomienie sobie, że większość z nas nie chce wyjść na głupka, narcyza, słabego czy egoistę.

Uświadomienie sobie, że większość pod maską perfekcyjnego i ogarniętego, nosi w sobie stos bezradności, wstydu, pragnień czy strachu.

Uświadomienie sobie, że większość z nas nie chce, aby inni usłyszeli naszego wewnętrznego krytyka czy zobaczyli nasze pragnienie miłości.

I tak sobie żyjemy wszyscy razem, mijamy się na ulicach, tworzymy różne społeczności. Każdy z nas ma takie same ego, większość boi się i wstydzi tych samych rzeczy.

A jednak martwimy się, że ktoś pozna prawdę i nas osądzi! Obawiamy się, że wyjdzie na jaw to, że czasem czujemy się bezradni i trzęsiemy ze strachu? Że pragniemy miłości i niesiemy w sobie jakieś cierpienie?

A co, gdybyśmy uświadomili sobie, że ten drugi człowiek, ten przed kim ukrywamy prawdę, że on ma tak samo, jak my?

Gdybyśmy zdali sobie sprawę, że on ma takie samo ego jak nasze. Czyli też ma w sobie wredną, narcystyczną, sprośną i leniwą część.

Zapewne zrobiłoby nam się lżej! Moglibyśmy stać się łagodniejsi i bardziej wyrozumiali wobec siebie. Może częściej wychodzilibyśmy z domu, więcej z siebie dawali i przestali przejmować tym, że ktoś nas osądzi, oceni czy odrzuci!

Dlaczego mielibyśmy się bać osądu od kogoś, kto ma tak samo jak my?

Dlaczego mielibyśmy bać się, że ktoś pozna prawdę o naszych słabościach, jeżeli je zaakceptowaliśmy i przestaliśmy udawać, że je mamy?

No tak, mamy. Każdy z nas takie same. I co teraz? Czy te maski perfekcyjnej/perfekcyjnego nadal są potrzebne, jeżeli już nie wstydzimy się tej części nas samych, którą współdzielimy ze wszystkimi dookoła?

I co potem?

Może gdybyśmy zaakceptowali tę człowieczą naturę, moglibyśmy skupić się na wyrażaniu tego, co jest w nas najlepsze, zamiast chowania przed innymi tego, co słabe i ograniczone?

Im więcej mamy akceptacji dla samych siebie, nie potrzebujemy już udawać przed innymi perfekcyjnych. Akceptujemy, że mamy w sobie ego i zamiast je ukrywać, używamy naszego czasu, aby podnosić innych na duchu, rozśmieszać, inspirować przykładem i wykonywać pracę, dzięki której zrobimy coś pożytecznego.

W ten sposób naturalnie dzień po dniu nasze życie zaczyna się przemieniać. Bo zamiast chronić to, co w nas słabe, zaczęliśmy skupiać się na tym, co w nas mocne!

Dziękuję za uwagę oraz dziękuję uczestnikom warsztatu introspekcji, podczas którego zostały wykonane te ćwiczenia.

Jeżeli masz ochotę dołączyć, zapraszam:

https://www.zyciebezstresu.pl/introspekcja-warsztat/

Życzę pogodnego dnia!
Wolnego od wstydu i braku!
A gdy wstyd się ‚pojawi’ - to zaprzestania opierania się mu. Wystarczy przeczekać (akceptując doznania) i tak samo, jak każda przejściowa emocja, wstyd się wyczerpie.

Moc z Tobą!
Pozdrawiam bardzo!
Kamil